USAnneke 2010 – het nawoord

Na zo’n mooie reis hoort er natuurlijk ook een nawoord te volgen. Inmiddels ben ik weer fris en fruitig na de lange terugreis en klim ik dus voor de laatste keer in het toetsenbord :)

Eergisteren, 9 juni, was het tijd om naar huis te gaan. We hebben eerst uitgeslapen tot 10 uur en net voor twaalven zijn we uitgecheckt. Vanaf het hotel was het een half uurtje rijden naar National om de huurauto weer in te leveren. We hebben de afgelopen twee en een halve week erg genoten van “onze” Dodge Nitro en het afscheid viel ons dus zwaar. Het was een geweldige auto waar we een geweldige reis mee hebben gemaakt! Rond één uur zette de shuttlebus van National ons af op LAX, Los Angeles airport. Onze vlucht vertrok pas om 17:35 uur, dus meer dan ruim op tijd. En ja, nu stonden we wel op het goede vliegveld (leuk grapje trouwens… ha ha ha …. ahum). Omdat we al online ingecheckt hadden (lees ik i.p.v. wij, dit is niet echt een klusje voor Henderikus…) konden we zo doorlopen bij de balie om enkel onze koffers nog even te droppen. Hierna zijn we lekker lang gaan lunchen in één van de weinige restaurants die terminal B op LAX herbergt.

Tegen een uur of vier pas door naar de gate waar het, in tegenstelling tot de rest van de middag, opeens opvallend druk was. Lange rijen, jankende kinderen, voordringende Mexicanen en stinkende mensen…. heerlijk! Ook hadden we het geluk dat er een nieuwe rij openging die startte met de mensen die achter ons stonden, wij moesten in de bestaande rij blijven staan. Dit zorgde voor het nodige onbegrip aan onzer zijde. Naast dit onbegrip zorgde dit ook voor wat stress, de tijd begon namelijk steeds sneller te tikken. Onze boardingpassen hadden ons eerder te kennen gegeven dat de gate om 17:05 uur zou sluiten en om 16:45 uur stonden we nog in de rij. In de wetenschap dat de gate ook nog een stukje lopen was, begon onze innerlijke temperatuur te stijgen. Gelukkig ging het vanaf dat moment sneller! Ik werd trouwens wederom gecomplimenteerd door een douane man over mijn haar met de woorden “Cool hair”. Dit was zeker de vijftiende keer deze vakantie dat iemand me een compliment over mijn haar gaf. Ik zal naar Amerikaanse standaarden dus cool haar hebben… Toch ook wel naar Nederlandse standaarden??? :)

Het lopen naar de gate viel gelukkig mee. Daarnaast ging de gate ook nog veel later open, omdat het vliegtuig later was gearriveerd. Ons gestress was dus onnodig… Uiteindelijk vertrokken we 10 minuten later dan de geplande vertrektijd, dus om 17:45 uur. Tsja, en toen begon de lange zit weer. De terugreis was gelukkig wel bijna een uur korter dan de heenreis, maar toch nog een dikke 10 uur… op een plekje van 45cm breed en een beenruimte van 79cm vanaf het rugvlak, bah! En dat was nog voor de Fransman voor mij besloot zijn stoel vol in de achteruit te zetten. Hij lag zo’n beetje bij mij op schoot en mijn knieën hingen zo ongeveer in zijn rug. Na 10 minuten ergeren toch maar gevraagd of hij een iets minder intieme houding aan wilde nemen en de boodschap kwam gelukkig over. Ha het was tijd voor die overheerlijke vliegtuigmaaltijd, wat smaakt als karton. Deze keer zag het eruit als Chinese kip met rijst en vegetarische lasagne. H ging voor de kip, ik voor de lasagne. Het was binnen te houden, maar het was zeker geen streling van de smaakpapillen.

Na drie uur vliegen begon mijn maag behoorlijk tegen te strubbelen en heb ik de rest van de reis de grootste moeite moeten doen om niet over te geven. Toen tegen de ochtend de crew het ontbijt kwam brengen heb ik deze ook lekker laten staan. Door deze misselijkheid werd het echt een helse reis, vreselijk. Van slapen kwam het niet op zo’n kleine plek, dus dan maar films kijken. Gelukkig biedt British Airways een ruime keuze aan films en zo ben ik de reis dan toch doorgekomen.

Rond half twaalf lokale tijd kwamen we aan in London. Meteen weer door naar de volgende vlucht die om 13:10 uur ging vertrekken. We waren nog maar net de terminal ingelopen of we moesten onze telefoon laten zien. Deze werd vervolgens op drugssporen gecontroleerd. Hierna moesten we nog tig keer door paspoort en tassencontroles, om gek van te worden. Riem af, schoenen uit, laptop uit de tas, vloeibare troep in een plastic zakje, horloge af, jas uit, spullen uit je zakken, papieren uit de tas. Wat een gedonder, en dat terwijl je in Amerika ook al tig keer gecontroleerd bent… De controle werd nog gezelliger toen onze tas, samen met nog een aantal andere tassen, geselecteerd werd voor een uitvoerige tassencheck. De hele tas moest binnenstebuiten gekeerd worden, alles moest eruit en verscheidene dingen werden aan een drugstest onderworpen. En dat terwijl ik toch echt mijn meest eerlijke gezicht op had gezet!

Gevolg: net op tijd voor de vervolgvlucht naar Amsterdam. Dit was in vergelijking met de eerdere vlucht een kort zitje en binnen een zucht en een scheet (enkel figuurlijk bedoeld) waren we in Amsterdam. Na een laatste paspoortcontrole (waarom???) konden we meteen de koffers ophalen. Via de “Nothing to declare” verlieten we de bagagehal op naar buiten. Hier stond H zijn vader ons al op te wachten en rond vier uur waren we al onderweg naar huis. Tot zover ging het dus heel erg voorspoedig. Helaas eindigde het tot zover hier ook…. Er waren namelijk mega lange files op alle ringwegen van Amsterdam. Uren en uren hebben we vastgestaan in de stad, waardoor we pas 23:15 uur thuis waren… Over een lange dag gesproken! Gelukkig werden we bij thuiskomst erg blij ontvangen door onze twee poezebeesten die ons duidelijk erg gemist hadden, en wij hun toch ook wel. Wat volgde was een lange knuffelsessie en nog even voor de tv hangen. Rond half één gingen we dan eindelijk richting bed en wat sliep dat toch weer heerlijk, ons eigen bedje!

Vandaag lekker uitgeslapen, boodschappen gedaan en alle was weer weggewerkt. Het valt me echt heel erg mee dat ik alweer zo goed in het ritme zit, ik had meer problemen met die 9 uur verschil jetlag verwacht. Maar het is toch nog wel even bijkomen van de vakantie. Qua drukte viel het me nog wel mee, maar het zijn vooral de vele indrukken die we op hebben gedaan. We hebben zoveel moois gezien in een relatief korte periode, dat ik nu al soms vergeten ben wat we allemaal gedaan hebben. Ik zal de komende dagen dus zeker mijn eigen verhalen en foto’s weer eens doorkijken. Maar 1 ding is zeker: het was allemaal GEWELDIG! Ik heb nog nooit zo’n prachtige vakantie gehad! Florida was vorig jaar ook geweldig, maar kan toch echt niet op tegen het natuurgeweld aan deze kant van Amerika. Zoals ik al vele malen geschreven heb, is het landschap zo divers en hierdoor ook zo magisch. Het was zoveel mooier dan ik me voor had kunnen stellen, en dat terwijl ik natuurlijk het nodige voorwerk had gedaan :) Dit is echt een vakantie die we nooit meer zullen vergeten! Bedankt dat jullie het met ons mee hebben beleefd!!

Tot zover dus ons laatste weblogbericht over deze reis. Als laatste nog even wat feiten en cijfers op een rijtje:

  • We hebben 4 staten bezocht: California, Nevada, Utah en Arizona.
  • We zijn 18 dagen in Amerika geweest.
  • Aantal gemaakte foto’s: 2519! Ik heb nog heel wat uit te zoeken!
  • We hebben 2 tijdszones gehad: Pacific Standard Time (9 uur) en Mountain Standard Time (8 uur).
  • Aantal gereden miles: 3050 miles.
  • Aantal gereden kilometers: 4910 kilometers.
  • Gemiddeld aantal kilometers per dag: 275 kilometer.
  • Langstgereden afstand: 825 kilometer, van Grand Canyon naar Los Angeles.
  • Getankte gallons benzine: 115 gallon.
  • Getankte liters benzine: 435 liter.
  • We hebben 96 flesjes water verbruikt.
  • Olive Garden bezoeken: 2 keer.
  • We hebben 3 steden bezocht: Los Angeles, San Francisco en Las Vegas. We vonden San Francisco de mooiste stad.
  • Aantal zwervers: teveel, er is best veel armoede in Amerika..
  • We hebben 7 natuurparken bezocht: Yosemite, Death Valley, Valley of Fire, Zion, Bryce Canyon, Monument Valley en Grand Canyon. Allemaal even mooi!
  • Overnachtingen in 13 verschillende bedden.
  • Need You Now op de radio: veel!!! Hij is hier in NL nu ook een hit aan het worden, leuk!
  • Gokschuld Las Vegas: $ 40,-.
  • Aantal webloglezers per dag: gemiddeld 60 per dag!
  • Weer: zon, sneeuw en regen.
  • Temperaturen overdag: van 7 graden in Yosemite tot 44 graden in Death Valley.
  • Aantal wandeltochten: 3 in Yosemite, Zion NP en Bryce Canyon. Alledrie best wel lang…!
  • Aantal fietstochten: 1 over de Golden Gate brug in San Francisco.
  • Fastfood zondigingen: teveel… Tsja, McDonalds was soms lekkerder dan de restaurants die er ook in de buurt zaten.
  • Aantal gespendeerde dollars: de tel verloren:)
  • Vervelendste vakantie ervaring, of eigenlijk de enige: vliegtocht over de Grand Canyon. Het uitzicht was prachtig, maar die turbulentie niet!!
  • Aantal wilde diersoorten: 7, beer, coyote, herten, slang, eekhoorntjes, elanden, berg leeuw.
  • Wasmachine ladingen: 4 keer wassen.

De laatste dag in the States…

Twee en een halve week geleden vertrokken we vanuit Nederland naar Amerika en nu is de tijd alweer aangebroken om naar huis te gaan. Morgenmiddag vliegen we om 17:35 uur de lange weg naar huis. Er staat ons eerst een vlucht van 10 uur en 15 minuten te wachten. Dan nog anderhalf uur wachten in Londen voor we door kunnen naar Amsterdam waar we naar verwachting rond half vier ‘s middags zullen landen. Voor ons gevoel dus een heeeeele lange dag!

Vandaag dus onze laatste hele dag hier in Amerika. We zijn blij dat we gisteren nog doorgereden zijn naar Los Angeles. Hierdoor konden we het vandaag echt rustig aan doen. We hebben heerlijk geslapen en zijn pas na negenen uit bed gegaan. Vanochtend eerst mijn oma nog even gebeld om haar te feliciteren met haar verjaardag, ze was totaal verbaasd dat ik belde, erg leuk!

Na onze rustige start zijn we naar Hollywood gereden waar we lekker rondgelopen hebben bij het Kodak theatre. Hierna op naar de carwash, de auto zag er na al onze off the road avonturen niet meer uit. Hij moest dus echt even gewassen worden. Na een half uur rijden door het drukke verkeer naar het hotel zijn we lekker het zwembad ingedoken. Er zat een heerlijke jacuzzi bij, echt zalig. Vanavond maar weer Italiaans gegeten en de koffer ingepakt…

Tsja, die dagen hier zijn omgevlogen, maar eigenlijk ook niet. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat we vanuit Nederland vertrokken. We hebben ook zo ontzettend veel gezien, zoveel indrukken opgedaan. Ik ben erg blij dat ik de weblog trouw bijgehouden heb, ik zal deze zeker thuis nog een paar keer doorlezen om alles weer opnieuw te beleven!

We zijn er eigenlijk ook wel weer aan toe om naar huis te gaan, er gaat niks boven je eigen bedje, home sweet home! We hebben echt een topvakantie gehad, hier kan eigenlijk niks tegenop. Maar… het eten zijn we hier echt enorm zat. Vooral een fatsoenlijk ontbijt nuttigen blijkt erg lastig. Dat gaan we dus zeker niet missen. Wat we wel gaan missen, is de prachtige natuur! Wat een diversiteit qua landschappen, onvoorstelbaar!

Nog even een lijstje met opvallendheden tijdens deze vakantie:

  • de wegen in California zijn superslecht
  • het verkeer in Los Angeles is een enorme chaos, wat een drukke rotstad qua verkeer!
  • er zijn enorm veel rommelige huizen, de auto’s zijn vaak netter dan de huizen
  • openbare vuilstorten naast het huis; kapotte koelkast? gooi daar maar neer…
  • temperatuurverschillen! het koudste van 7 graden (Yosemite), het warmste 44 graden (Death Valley) rond hetzelfde tijdstip
  • meeeggggaaaa grote campers (vrachtwagen formaat) met een auto als aanhanger
  • oil spill, oil spill, oil spill…. er is bijna niks anders in het nieuws, nou ja, nu af en toe Joran
  • poppen in politieauto’s! we hebben meerdere auto’s langs de kant van de weg met een pop er in gezien, leek erg raar!
  • Amerikaanse vriendelijkheid
  • verschil in overnachtingen; de luxe van de Bellagio en de cabin in Monument Valley
  • de hoeveelheid kerken, in alle soorten en maten…
  • alle geweldige landschappen!
  • de verschillende dieren hier
  • frappucino van Starbucks (!!)
  • de gekte van Las Vegas
  • de sportiviteit van mezelf!
  • Need you Now van Lady Antebellum
  • en nog zo veel meer!

Kortom, het is een geweldige vakantie geweest. Echt een once in a lifetime ervaring! We hebben de route hier en daar een paar keer aangepast, iets wat helemaal niks voor mij is haha (hier moet iedereen vast hard om lachen…) en dat beviel heel erg goed. Wellicht neem ik me nog wel voor om wat minder een control freak te worden, wellicht :)

Ook na deze vakantie gaan we een spannende periode tegemoet. Volgens Henderikus eerst met het WK voetbal, maar natuurlijk ook met het verhuizen naar Assen en de verkoop van ons huidige huis. En ik heb nog ruim 2500 foto’s om uit te zoeken en er een mooie vakantieherinnering van te maken!

Iedereen heeeeeeeel erg bedankt voor de leuke reacties! Ik vond het erg leuk om dit elke ochtend weer te lezen. Ik hoop dat jullie het net zo leuk vonden om mee te lezen als ik het vond om te schrijven. Al was dit de ene dag een grotere opgave dan de andere. Maar ik kon mijn trouwe fans niet teleurstellen natuurlijk! En nu heb ik straks zelf ook nog een heel gedetailleerd verslag om alles nog eens rustig terug te lezen. Tot straks in Nederland en bedankt voor het meelezen!!!

Back to Los Angeles

Gisteravond nog half ziek gaan slapen, lekker vroeg. Het was namelijk de bedoeling om vandaag een behoorlijk stuk te rijden, van de Grand Canyon naar Los Angeles, een afstand van meer dan 800 kilometer. Om 7 uur stonden we op en gelukkig voelden we ons weer kiplekker! De dag begon dus goed. Na een douche en het inpakken van de koffer ben ik toch maar even naar de lobby gelopen, bij daglicht was het niet eng :) . Snel de weblog geüpload en mijn moeder gerustgesteld met een telefoontje.

Hierna richting het dichtsbijzijnde viewing point om een aantal foto’s overnieuw te maken. Gisteren zijn we het geheugenkaartje verloren waar deze foto’s op stonden. We hadden zo’n vermoeden dat we deze op het parkeerterrein bij het uitzichtpunt verloren waren, na eerst de hele auto binnenstebuiten te hebben gekeerd… En de auto is na de afgelopen weken een enorme dikke bende geworden! Het was de afgelopen weken de enige constante factor en dus is deze een beetje de verlenging van onze koffer geworden. Wat zweeft er zoal in rond? Ja, wat eigenlijk niet… Wandelschoenen, sokken, volle waterflesjes, lege waterflesjes, blikjes Mountain Dew, blikjes Budweiser, een roze vest van mij, een blauw vest van Henderikus, navigatie, zakdoekjes, tig kaarten, tig boekjes van alle Nationale Parken, kassabonnetjes, plastic zakjes, camera, fototoestel, statief, …. en wat al meer. Ach, jullie snappen vast dat het een enorme bende is :) Zo af en toe houden we een grote schoonmaak, maar na een half uurtje is de chaos weer als vanouds.

Maar terug naar het geheugenkaartje. We gingen er dus na de grondige zoektocht in de auto vanuit dat het kaartje op het parkeerterrein moest liggen. En dan niet een klein parkeerterrein, nee echt een joekel van een parkeerterrein! Nou ja, toch maar gaan kijken op alle plaatsen waar we stilgestaan hadden… Op de plek die het meest waarschijnlijk was lag de kaart niet. Ach, de kans is wel erg klein dat we een kaartje van 2 bij 2 cm terugvinden op zo’n groot terrein. En als we m wel vinden is ie vast kapot gereden. Nog even verder kijken. En toen… ik kon mijn ogen niet geloven, daar lag ie, totaal onbeschadigd. Uren later nadat ie uit onze auto is gevallen lag ie nog braaf op ons te wachten!

Om ons geluk te vieren hebben we toch nog maar wat foto’s gemaakt bij dat grote kloofding. We waren er rond negen uur en we waren er met nog een handjevol mensen, heerlijk. Je hoort niks, alleen natuurgeluiden. En die geuren, heerlijke bosgeuren! Een foto laat ongeveer zien hoe het eruit ziet, maar als je daar dan zelf staat aan de rand en je zintuigen nemen alles in zich op…. wauw! Zo’n ervaring kun je niet vastleggen, die moet je brandmerken in je geheugen en nooit meer vergeten. Ik moet zeggen dat na al het moois tijdens onze vakantie mijn geheugen behoorlijk vol begint te raken. Gelukkig zijn we straks weer in Nederland, waar we weinig ruimte voor dergelijk geheugen nodig hebben :)

Na een gezond fruit ontbijtje zijn we rond tien uur gaan rijden. Er stond ons dus een behoorlijke afstand te wachten, ruim 800 kilometer met een rijtijd van 8 en een half uur. Een behoorlijke afstand, maar we voelden ons goed. Verder bestond de af te leggen weg bijna alleen maar uit snelweg en dan ook nog redelijk recht toe recht aan. Toen we highway 40 opdraaiden bij Williams vertelde Truus ons dat we 324 miles op deze weg af te leggen hadden, das nog eens een afstand tot de volgende afslag! Het was erg rustig op de weg en het reed lekker door. Toen we weer terug in California waren, reed het echter wel wat minder. Wat zijn de wegen hier toch slecht. Het schijnt behoorlijk slecht te gaan met deze staat en dat is zeker in het wegennet terug te zien.

Vlak voor Los Angeles hebben we een stop gemaakt bij de Olive Garden, ons favoriete restaurant in Amerika. We hebben hier weer heerlijk gegeten, echt zalig. Uiteindelijk waren we rond acht uur in ons hotel. De autorit is ons 100% meegevallen en we zijn blij dat we toch besloten hebben om door te rijden naar L.A. Dit geeft het grote voordeel dat we hier nu nog twee nachten hebben en morgen dus rustig aan kunnen doen en niet meer hoeven te rijden. We hebben trouwens besloten om NIET meer naar Jay Leno te gaan. Als we wel zouden gaan, moesten we er minimaal rond twee uur zijn en het duurt zeker wel tot een uur of zeven / acht. Dan zijn we zo’n beetje de halve dag kwijt. We gaan liever nog even rustig door Santa Monica en Hollywood lopen en wellicht nog even op strand liggen.

Morgen dus onze laatste hele dag hier in Amerika. We zijn hier pas twee en een halve week, maar we hebben het gevoel dat het zeker het dubbele is geweest. We zijn echter ook wel weer klaar om naar huis te gaan. We zijn het eten hier nu zo’n beetje wel zat en ons eigen bedje slaapt toch ook wel heel erg lekker. We hebben de afgelopen dagen heel wat bedden beslapen en dit slaapt niet altijd goed. En een goede nachtrust doet toch wel wonderen!

Tot slot nog even “ons nummer” van deze vakantie. We hebben deze erg vaak op de radio gehoord hier en heeft voor een extra geheugensteuntje gezorgd voor alle bijzondere ervaringen. Muziek en emotie zijn immers makkelijk te koppelen.

Vliegen boven Grand Canyon: mag ik een kotszakje?

VANDAAG EEN LATERE UPDATE. DIT OMDAT WE ONS GISTEREN BEHOORLIJK ZIEK VOELDEN EN HET HIER ‘S NACHTS TE ENG IS OM IN HET DONKER ROND TE LOPEN (WE HADDEN GEEN INTERNET OP DE KAMER, ENKEL IN DE LOBBY)

Wat kun je misselijk zijn zeg! Nooit geweten dat dit zo erg kon zijn… Vandaag was het tijd om van Monument Valley naar de Grand Canyon te gaan, een rit van drie en een half uur. Het eerste stuk van de route was het zelfde als de heenreis van gisteren, halverwege gingen we nieuwe wegen verkennen.

Rond half één kwamen we aan in Grand Canyon National Park en zoals het een echte toerist betaamd zijn we meteen bij het eerste viewing point gestopt. Wat een vergezicht! Heel veel kleuren en heel veel vormen! Je kunt enorm ver kijken over de canyon, maar het is erg lastig om een afstand in te schatten. Het was best rustig in het park en de temperatuur was midden 30 graden, nog net lekker.

We hebben rustig rondgereden in het park en een paar stops gemaakt. Verder hebben we als een stel echte Amerikanen een picknick gehouden :) . Het zat heerlijk, zo in de schaduw van de bomen en met een uitzicht van de canyon tussen de bomen door!

Rond een uur of drie zijn we naar Grand Canyon airport gereden. We moesten hier om kwart over drie inchecken voor onze rondvlucht boven de canyon. We hadden er veel zin in, maar we waren ook wel een beetje nerveus. Er zaten zo’n 15 mensen in het vliegtuig en wij zaten helemaal achterin, elk aan een raam. We zaten klaar om te vliegen!!

Zo’n twee minuten na het opstijgen waren we echter wat minder enthousiast… Het vliegtuig hobbelde heel wat af, er was meer dan een beetje turbulentie. Verder stonk het in het vliegtuig enorm naar kerosine. Nog voor we boven de canyon waren, was ik al vreselijk misselijk. Allereerst deed ik nog mijn best om foto’s te maken en te genieten, maar snel sloeg dit om in een enorm zieke Anneke. Ik kon wel janken, zo slecht voelde ik me. Ik heb bijna de hele rit met mijn ogen dicht hangend tegen de zijkant van het vliegtuig gehangen. Ik wist op een gegeven moment niet meer wat ik met mezelf aan moest, ik was in staat om met een parachute uit het vliegtuig te springen!

Gelukkig ging het met Henderikus nog redelijk, maar ook hij had behoorlijk last van al het geschommel van het vliegtuig. Er waren trouwens best veel mensen in het vliegtuig die erg overgegeven hebben. Gelukkig kon ik het nog binnen houden, al werd het behoorlijk lastig tijdens de landing. Ik hoopte dat het snel beter zou gaan zodra ik weer buiten het vliegtuig stond, dit bleek echter niet zo te zijn… We hebben dus eerst nog een half uur in de terminal gezeten en daarna heb ik buiten nog 10 minuten op een bankje gelegen. We moesten nl. nog met de auto naar het hotel en de gedachte aan rijden maakte me weer hondsberoerd.

Uiteindelijk ging het toch iets beter en zijn we naar het hotel gegaan. Daar heb ik eerst een tijd in bed geleden, toen lang gedoucht en hierna voelde ik me weer iets beter. Toch nog maar even de deur uit, we moeten tenslotte ook nog wat eten. Toch nog even naar de rand van de canyon rijden om het te bekijken terwijl de zon ondergaat. Toen we er bijna waren zagen we ineens een joekel van een beest op het parkeerterrein lopen: een eland. Of eigenlijk twee elanden, een stelletje. Wat een enorme beesten zeg!!! De hoogte van hun rug komt tot onze schouders.

Hierna liepen we door naar de rand en hebben daar nog wat foto’s genomen. En toen hoorden we ineens geritsel in de bosjes en hoefstappen op het trottoir. Vlakbij ons kwamen de twee elanden uit de bosjes lopen! Wij keken naar hun en zij keken naar ons, zo hebben we een minuut gestaan. Toen was het tijd voor hun om verder te lopen. We konden geen foto’s nemen, omdat het al te donker was. Het was erg indrukwekkend, maar tegelijkertijd ook wel een beetje eng. Als het licht hier namelijk uitgaat, is het echt enorm donker. En dan te weten dat hier van allerlei beesten leven, dat maakt toch wel dat je ‘s avonds niet even lekker aan de wandel gaat in het donker…

Als avondmaal hebben we pizza in Tusayan opgehaald. Toen we terugreden zagen we een mountain lion (berg leeuw) over de weg lopen, wauw! Wat een prachtig indrukwekkend beest zeg! Dat spul loopt hier dus allemaal gewoon rond, erg spannend en eng. We zijn beide dikke schijterds en durven nu niet meer alleen in het donker te lopen :)

Vanavond vroeg naar bed, we vertrekken morgen namelijk naar Los Angeles i.p.v. Twentynine Palms. We hebben er nog even over nagedacht en vinden het toch wel fijn om 2 nachtjes in L.A. te blijven en niet te hoeven rijden. Er staat ons namelijk straks weer een lange terugvlucht te wachten!

UPDATE 2: Een aantal foto’s die we gisteren gemaakt hebben missen nog. We zijn gisteren namelijk een geheugenkaartje verloren en gaan vanochtend deze foto’s even overnieuw maken. Morgen dus nog een keer kijken in het album Dag 14 – Grand Canyon :)

Monument Valley, dit is genieten!

Hier zit ik dan, op de patio van onze leuke cabin, uitkijkend over Monument Valley. Bedenkend dat het leven goed is, heel goed zelfs! Mooier kun je het je eigenlijk niet voorstellen, hier zittend met zo’n prachtig uitzicht en een heerlijke temperatuur. Ik geniet niet voor 100% maar zeker wel voor 1000%!!

Vandaag zijn we dus van Bryce Canyon naar Monument Valley gereden, een langere rit dan we normaal gewend zijn: zo’n 5 1/2 uur. Het was eigenlijk de bedoeling om een stop te maken in Page en daar de Horseshoe Bend en de Glen Canyon dam te bekijken. Over de laatstgenoemde reden we heen en we waren er niet echt van onder de indruk. Het is een grote blok beton, dat wel, maar tegen al het natuurlijke schoon wat we reeds gezien hebben kan dit echt niet op. Dus doorrijden. De horseshoe bend kwamen we op onze route niet tegen en we hadden ook geen zin om op zoek te gaan naar dit hoefijzer buigding. Het was enorm warm in Page en de plaats sprak ons ook helemaal niet aan. We zijn achteraf blij dat we hier niet overnacht hebben.

Dus na een korte stop voor benzine (de auto heeft altijd dorst) en een verzorging van de innerlijke mens zijn we doorgereden naar Monument Valley. De wegen hier naar toe waren erg rustig en uitgestrekt. Voor ons gevoel duurde de rit veel korter dan die 5 1/2 uur. Onderweg zagen we nog een heuse zandstorm die over de weg heen raasde. Door de oranje aarde was dit heel goed te zien.

We logeren in een cabin bij Gouldings Campground, echt vlakbij Monument Valley, we kijken uit op de prachtige mittens. De cabin is een soort mini huisje, voorzien van meerdere bedden, een goede airco (!!), een keukentje, een wc en een douche. Verder hebben we een ruim balkon met een bankje en een barbecue. Er zijn slechts drie van dit soort huisjes hier te huur en we zijn dan ook erg blij dat we dit van te voren geregeld hebben.

Na een tour de cabin zijn we richting het Visitor Center gegaan. Hier heb je het meest bekende uitzicht op Monument Valley. Verder begint hier de 17 mile Valley Drive. Dit is een onverharde weg tussen de rotspartijen door.

Na de gebruikelijke foto’s was het tijd voor de off the road ervaring! En of het off the road was! De tanden klapperden ons af en toe bijna uit de mond. Gelukkig zijn we beide goed verzekerd, want ik kan me voorstellen dat er de komende weken een vulling los komt :)

Het was een hele mooie bumpy ride zo tussen alle rotsen door, echt prachtig. Onze auto is er echter niet schoner op geworden, hij zit onder het rood-oranje zand. We moeten m dus nog maar even door de wasstraat halen voor we hem inleveren :)

Omdat onze cabin uitgerust is met een barbecue, en we een beetje zat zijn van het eten hier, hebben we besloten om vanavond te barbecuen. Gelukkig is de winkel hier in de buurt uitgerust met alle mogelijke benodigdheden voor een H en A barbecue. Onze BBQ inventaris ziet er als volgt uit: houtskool, bordjes, bestek, een omkeer tang, een aansteekding, hamburgers, worstjes, macaroni salade, gekruide broodjes, lekkere sausjes, lekkere toetjes en lekkere drankjes. We zijn er dus heeeelemaal klaar voor!

Alleen, hoe werkt dat barbecueën ook maar weer?!? Het is alweer een tijdje geleden, thuis gebruiken we namelijk altijd een bakplaat. Henderikus doet in ieder geval erg z’n best om als een echte man een goeie maaltijd voor ons te bereiden! Door het “hoe werkt het ook maar weer?” hebben we de zonsondergang bijna gemist, bijna, we waren nog half op tijd. De kleuren van de rotsen waren eigenlijk niet op de foto vast te leggen, supermooi!

Het barbecueën is uiteindelijk gelukt en we hebben heerlijk genoten van een lekkere maaltijd! Nu zitten we nog heerlijk op onze patio te genieten van het mooie weer en het goede leven. Het is nu nog zo’n 30 graden om 21 uur ‘s avonds.

Morgen verlaten we deze mooie plek weer voor ons volgende avontuur. We gaan dan naar de Grand Canyon waar we morgenmiddag om 4 uur een rondvlucht in een vliegtuig over de canyon heen gaan maken. We overnachten in een lodge op een paar stappen vanaf de canyon! Iedereen nog bedankt voor de berichtjes trouwens, we vinden het erg leuk om jullie reacties te lezen!!

Deze keer geen foto’s in het fotoalbum, de internetverbinding is hier niet vooruit te branden!

Bijzonder Bryce!

Phieuw, dat wandelen is toch best wel zwaar! Vandaag zijn we van Zion NP naar Bryce Canyon gereden, een ritje van 2 uur. Eerst hebben we eindelijk maar eens onze trouwpapieren op de post gedaan, dit was er steeds maar niet van gekomen. En dit was natuurlijk de reden van ons bezoek aan Amerika… nou ja, deels dan.

Het eerste deel van de rit richting Bryce reden we nog Zion heen (waar je wel met de auto mag rijden) en het uitzicht was geweldig. Zodra we buiten het park waren zag alles er meteen anders uit. De steile rotsen werden verruild met groene weiden met koeien en paarden. Halverwege de rit reden we nog door het Red Canyon park, waar de rotsen spectaculair rood en oranje waren. Verder namen deze rotsen al wat Bryce achtige vormen aan.

Rond een uur waren we in Bryce Canyon. We zijn naar het Sunset Point gereden waar een trail begint die we graag wilden lopen, of eigenlijk 3 trails. De Queens / Navajo combination trail bestaat namelijk uit de volgende drie trails: Queens Garden, Navajo Loop en de Rim Trail. In totaliteit is de trail rond de 5 kilometer, op zich geen afstand om van te schrikken. Tot we het traject zagen. Het pad liep enorm steil naar beneden wat als een waarschuwing diende. What comes down, must come up. Kortom: we moesten de afstand die we naar beneden liepen op een gegeven moment ook weer naar boven afleggen, geen fijn vooruitzicht. Wat wel een fijn vooruitzicht was, of eigenlijk meer een uitzicht, was wat we allemaal om ons heen zagen. Bryce was van boven af, vanaf Sunset Point, al prachtig, maar zo lopend tussen de hoodoos (zo noemt men de rotspunten die uitsteken) was het nog veel indrukwekkender en mooier. De temperatuur viel vandaag gelukkig wel mee, het was een graad of 25 en het waaide heerlijk in de canyon. Dit maakte de toch wel redelijk zware tocht een stuk aangenamer. De lucht was vandaag echt superblauw van kleur met af en toe een wolkje. Dit stak enorm af tegen de oranje rotsen, echt prachtig!

Waar we al bang voor waren, kwam inderdaad. Zo steil als het pad in het begin naar beneden liep, zo steil liep het tegen het eind ook weer omhoog. Dit zorgde er wederom voor dat mijn hoofd een behoorlijke kleur kreeg, zeg maar zo rood als een kreeft :) . Ik herkende mezelf ook wat meer qua conditie. Het gehijg en gepuf was heel herkenbaar van eerdere inspanningen, zoals vanouds dus! Tegen het einde van de trail was ik dan ook niet echt meer te genieten en moest ik regelmatig een stop inlassen. Waar schaduw was plofte Anneke neer :) . Ik begon mezelf al te verbazen deze vakantie met al mijn fanatieke sportieve gedrag. Vandaag kwam ik mezelf dus tegen het einde van de wandeling tegen… Maar ik was niet de enige. Henderikus kwam er achter dat zijn conditie ook nog wel wat te wensen overliet en hij heeft plechtig gezworen om na de vakantie weer fanatiek te gaan sporten. Ik heb echter gezworen om mijn abonnement op de sportschool op te zeggen na de vakantie, ik ben toch meer van de denksport!

Dachten we er eindelijk te zijn, moesten we nog meer dan een kilometer lopen! Was dat even een enorme teleurstelling… Gelukkig bleek het laatste stuk redelijk recht, dus dat viel weer mee. Na deze tocht waren we beide echt doodop en zijn we naar het hotel gegaan. Door naar de kamer en even heerlijk op bed liggen. Nog lekker even zwemmen en toen douchen. Na het douchen bleek dat Henderikus vanochtend wel weer heel eigenwijs was geweest door zich niet in te smeren met zonnebrand. Hij is nu uitgerust met een mooi rood hoofdje, vooral z’n neus is lekker rood haha.

Vanavond vroeg naar bed, want morgen hebben we een lange rit voor de boeg naar Monument Valley. Het is ongeveer vijf en een half uur rijden en halverwege maken we een stop in Page om de horseshoe bend en de Glen canyon dam te bezoeken. Het overnachten wordt morgen wel wat Spartaans, we slapen namelijk in een cabin. Eens kijken hoe dat bevalt…

Moegestreden vanuit Zion NP…

Moe, wat was ik moe! Vandaag zijn we aan de wandel gegaan in Zion National Park. Vanochtend rond negen uur opgestaan en na een sandwich bij de plaatselijke ontbijtboer zijn we met de shuttle bus naar Zion gegaan. Rond half elf waren we ter plaatse. In het park mogen geen auto’s rijden en daarom moet iedereen met de, overigens gratis, shuttle bus. Dit tot ongenoegen van Henderikus die niks op heeft met dit soort bussen (“vieze stinkende k*t bus, ik ga veel liever zelf met de auto” of een reactie in die trant).

We zijn eerst met de bus helemaal doorgegaan tot het eind van het park en hebben als opstarter the Riverside Walk gelopen. Deze trail loopt via een verhard pad langs de rivier en is zo’n 3,5 kilometer. Aansluitend op deze trail wilden we graag the Narrows lopen, een trail door de rivier heen. Helaas was het niet mogelijk om deze trail te lopen, dit omdat de rivier veel te wild was. En, zo bleek later, het water was ook vréselijk koud! We hebben namelijk nog even ouderwets ge-pootje-baaid (?). Zodra de eerste teen het water raakte, waren we al bijna onderkoeld. Henderikus sputterde dus ook nogal tegen toen ik ook nog een foto van hem wilde maken met de blote pootjes in het water :)

Na het pootje baaien nog even op het strandje gezeten in de zon om weer op temperatuur te komen en dat lukte snel. Het was vandaag weer rond de 30 graden, hoewel het vanochtend eerst nog wel een beetje fris was. Na onze verkleum en opwarmsessies was het tijd om weer in H zijn favoriete vervoersmiddel te stappen, de bus! Het was inmiddels één uur en de maagjes begonnen alweer om vulling te smeken. Lekker in een schommelstoel een pizza slice naar binnen gewerkt voor we aan ons volgende avontuur gingen beginnen. En dit bleek een avontuur!

Ons volgende doel was de Emerald Pool trail, een hike bestaande uit 3 verschillende trails: de Lower, Middle en Upper Emerald Pools. De wandeling naar de Lower Pool was nog prima te doen, een afstand van zo’n anderhalve kilometer. Hierna gingen we door richting de Middle, iets pittiger, maar ook te doen met een afstand van 2 kilometer vanaf de Lower Pool. Ach, laten we dan ook maar doorlopen naar de Upper Pool, we zijn nu toch bezig. Maar pfff…. liep dat even een stuk lastiger. Het pad liep steil omhoog en was eigenlijk geen pad te noemen, maar meer een aaneenschakeling van stenen en mul zand. Verder liepen we in de snikhete zon en was er amper schaduw te bekennen. Mijn hoofd nam binnen de korste keren de kleur aan van het nummer van Marco Borsato, rood! Het was een klim van zo’n anderhalve kilometer, maar dan wel een pittige anderhalve kilometer.

Eenmaal aangekomen bij de Upper Pool bleek het ook nog wel wat tegen te vallen… Wat niet tegenviel tijdens de hele hike was het uitzicht over het park. Zion is echt een heel mooi park met prachtige rotspartijen en veel groen. En ja, ik zeg het maar weer, het is compleet anders dan wat we al gezien hebben.

Na de wandeltocht naar de Upper Pool eerst uitgerust voor we aan de terugweg (konden) beginnen. Iemand attendeerde ons op een slang die zo’n halve meter van onze benen af tussen de stenen lag… brrr! Het was een kleine ratelslang, maar angstaanjagend genoeg!

Tijdens de helse afdaling naar beneden richting Middle Pool zagen we een ander pad richting de Zion Lodge, met daaronder de afstand van 0,8 miles, iets minder dan anderhalve kilometer. Het pad zag er een stuk beter uit dan het stuk dat we al gelopen hadden, dus zwichtten we voor deze route. We kwamen er echter snel achter dat de afstand een gevalletje “natte vinger werk” was, er kwam namelijk geen einde aan het pad. Na elke bocht kwam er weer een bocht, en weer een bocht en ga zo maar verder. En in plaats van naar beneden gingen we alleen maar hoger en hoger. Tot we uiteindelijk bij een punt kwamen waar het pad zo ontzettend steil naar beneden liep dat het amper te belopen was. En daar was dan eindelijk de Zion Lodge! Hallelujah, we made it!!! Na een halve liter drinken en een uitrustpartij in de schommelstoelen, waarbij we ons zelfs van de schoenen ontdeden, voelden we ons weer wat uitgeruster :)

Het was een prachtige tocht, dat wel, maar het was wel een hele lange tocht. We hebben alles bij elkaar meer dan tien kilometer gelopen en dat is voor mij toch best wel een prestatie! Na de “helse tocht” (volgens Henderikus dan) met de bus waren we rond half zes weer terug bij het hotel. Daar nog even lekker gezwommen, we waren ook wel aan wat afkoeling toe. In het zwembad troffen we een ouder NL echtpaar waar we nog even gezellig mee gekletst hebben.

Vanavond hebben we voor de afwisseling gegeten bij de Mexicaan, erg lekker. Nu nog even een wat drinken op onze patio en dan onder de wol. Morgen vertrekken we naar Bryce Canyon waar we logeren in hotel Ruby’s Inn. We gaan wederom aan de wandel, we zien wel hoe het staat met de spierpijn haha.

Blut langs the Strip en op naar Zion N.P.

Hier een wat langer verslag van ons Vegas avontuur plus een aanvulling van vandaag. Gisteren had ik niet zoveel tijd, dus daarom toen een korte update. Inmiddels heb ik weer wat foto’s geupload van gisteren en vandaag en zal ik nu dus een wat uitgebreider verhaal vertellen!

Het Bellagio hotel was echt prachtig en onze kamer was meer dan geweldig. Het uitzicht was, zoals gisteren al beschreven, echt fenomenaal! Maar de kamer was ook lekker luxe met een grote badkamer, een heerlijk bed en… knopjes naast het bed waarmee je de gordijnen open en dicht kon doen!! Toen we gisteren uiteindelijk dan toch in bed lagen, hebben we nog een tijd lang de gordijnen open gehad en heerlijk naar buiten gekeken. Het gevoel om daarna de gordijnen vanuit een liggende positie vanonder je lekkere dekbedje te kunnen sluiten is onbetaalbaar!

Na mijn korte weblog update zijn we the Strip te voet gaan verkennen. We waren er redelijk snel achter dat wij toch wel op de mooiste plek aan the Strip zitten, erg centraal. Verder is ons hotel toch (een van) de mooiste. En die fontein… We hebben gisteren heel wat fonteinshows bekeken, zowel vanuit onze kamer (met bijbehorende muziek op de tv) als op straat. Vooral de uitvoering met God Bless the USA deed hier en daar wat kippevel verschijnen. Onvoorstelbaar mooi!

We hebben een aantal casino’s bezocht waaronder die van Flamingo’s, de Venetian en de Palazzo. De twee laatstgenoemden waren erg mooi, vooral de shops binnen deze hotels. Hier is een klein Venetië opgebouwd, met bijbehorende gondels en zelfs security in de vorm van carabinieri (Italiaanse politie, echt oog voor detail). Verder is het plafond hier beschilderd als lucht met wolken, je waant je echt buiten. Het is natuurlijk allemaal wel wat over the top, het is tenslotte Vegas! Wat trouwens ook heel erg Vegas was, was de kledingstijl van de meeste dames die je tegen kwam. Je had namelijk af en toe het idee dat je in een bordeel rondliep, de vrouwen kleedden zich nogal als dames van lichte zede, uitgerust met een te korte rok (was het wel een rok te noemen?) en meeeeegggggaaaa hoge hakken en sloerie uitstraling. Vooral die hoge hakken zorgden voor de nodige hilariteit aan onze kant. We kwamen namelijk nogal de nodige dames tegen die echt geen stap verder meer konden zetten op die schoenen en dus blootvoets verder hun weg vervolgden. Maar het hardst moesten we toch lachen om de dames die toch stug doorliepen, over kwelling gesproken. Echt elegant was het niet meer te noemen :)

Na uren lang ompantoffelen liepen we met onze tong op onze schoenen van vermoeidheid en gaf de klok inmiddels een tijd van ruim na bedtijd aan. Weer op naar the Bellagio waar we, moe als we waren, toch nog maar een gokje gingen wagen. Helaas zat het geluk ons niet mee en liepen we een aantal dollar biljetten armer (ach het is toch net Monopoly geld…) terug naar de lift die ons binnen 10 seconden van de begaande grond naar de 25e etage bracht! Ja echt, dat ding ging mega snel en zorgde daardoor voor de nodige lichthoofdigheid.

Rond een uur of twee waren we weer terug op onze hotelkamer, compleet moegestreden. We hebben nog een tijd lang naar buiten zitten te kijken, in onze Bellagio badjassen met bijpassende badslippers :) . Daarna vanuit bed nog even, daarna dicht met de gordijntjes en de oogjes. Vanochtend “uitgeslapen” tot half tien en toen heerlijk omgekloot. We zijn pas rond half twaalf uitgecheckt en hebben een ontbijt / lunch genuttigd bij een Italiaans restaurant.

De reden van onze late check-out is dat we besloten hebben het programma wat aan te passen. Het was oorspronkelijk de bedoeling om vandaag vroeg naar Zion National Park te vertrekken en daar een aantal trails te lopen. Morgen zouden we dan vanuit Zion doortrekken naar Bryce Canyon en daar dan wederom een aantal trails lopen. Na 1 nachtje Bryce was het dan de bedoeling om te overnachten in Page en vanuit daar weer verder naar Monument Valley. Snap je het nog? Hmm, nog even teruglezen…. Ja ik snap het wel :)

Het programma ziet er nu zo uit: na onze late check-out in Las Vegas zijn we doorgegaan naar Zion National Park, hier overnachten we twee in plaats van een nacht. Op deze manier hebben we morgen de hele dag voor de verschillende trails. Vrijdag vertrekken we vroeg naar Bryce Canyon, zodat we daar ook bijna de hele dag hebben. We slaan een overnachting in Page over en skippen dus ook Antelope Canyon. We rijden namelijk vanuit Bryce meteen door naar Monument Valley, een iets langere rit, maar zo winnen we hier wel tijd en wordt het schema iets relaxter!

Vandaag dus laat vertrokken vanuit Vegas, uiteindelijk reden we pas na enen de stad uit. De rit naar Zion hebben we gecombineerd met het Valley of Fire state park. Dit was een park met erg rode rotsen, weer compleet andere natuur dan we al gezien hadden. Het blijft me verbazen dat er zoveel verschillende natuur is in een betrekkelijk klein gebied.

Na een rondrit door dit park zijn we in een keer doorgereden naar Zion waar we lokale tijd (het is hier een uur later, 8 uur tijdsverschil met NL) om 18:45 uur aankwamen. We zitten in het plaatsje Springdale, net buiten het park, een ontzettend snoezig dorpje. Vanuit onze motelkamer (net als in de film :) ) hebben we een geweldig uitzicht op de mooie rotsen van het park. Na een heerlijke pizza bij de Springdalaanse pizzeria zitten we nu heerlijk buiten, het is nog zo’n 26 graden! Morgen gaan we dus weer fanatiek aan de wandel, onder andere een stuk door de rivier! Ik hou jullie op de hoogte!

Viva Las Vegas!

Hier even een kort verslagje vanuit Las Vegas. We gaan zo the Strip nog even onveilig maken en natuurlijk moet er ook nog uitgebreid gegokt worden!

We zijn vanochtend het hete Death Valley ontvlucht en vertrokken naar Sin City. Rond half twee waren we in Las Vegas en hebben eerst een auto tour over the Strip gemaakt. Daarna op naar ons hotel, the Bellagio. We konden gelukkig meteen inchecken en waren reuze benieuwd naar onze kamer met fountain view. We zitten op de 25e etage en hebben echt een prachtig uitzicht, zie de foto´s hieronder.

Onze eerste dollartjes zijn al verdwenen in de gokautomaten en we staan nu op $ 20,- winst! Vanmiddag nog even gegeten bij het plaatselijke Noodles restaurant waar ik Henderikus heb laten zien een volleerd “stokjes” eter te zijn, hij was erg verbaasd!

Zo, nu stop ik er eerst mee, het is tijd voor the Strip!! Hieronder een korte sfeerimpressie. Meer foto’s volgen later!

Een hete dag in Death Valley!

Warm, oh wat was het warm! Vandaag trokken we van Bakersfield, waar het gisteren ook al 34 graden was, door naar Death Valley – de droogste, laagste en warmste plek van Amerika. Het was ongeveer 3 en een half uur rijden naar de ingang van Death Valley. We reden over verlaten wegen, tijden lang kwam je geen auto of enig teken van leven tegen, prachtig!

Rond half twee waren we gearriveerd in Death Valley en na een traditionele foto bij het bord van het National Park was het tijd om het park te gaan verkennen. Eén ding wisten we al wel, het is er erg warm! Onze eerste bestemming in het park was Dante’s View, een plek bovenin de bergen. Vanuit hier heb je een prachtig uitzicht over de zoutvlakte van Badwater Basin. Hier bovenin was het prima uit te houden, 35 graden en een verkoelend briesje. Het uitzicht was fenomenaal! Je kon erg ver kijken en de kleuren van de zoutvlakte zorgde voor een speciaal effect.

Na Dante’s View zijn we het avontuur tegemoet gegaan op de 20 Mule dirtroad, we hebben tenslotte een 4 x 4 terreinauto :) . Het was erg mooi om tussen de bergen door te rijden. De kleuren van al dat steen verschillen zo enorm, van goudgeel tot rood en blauw. Waar je ook keek, iedere keer zag je nog mooiere kleuren en vormen!

Na deze off the road ervaring door naar Zabriskie Point waar de bergen weer compleet anders waren qua vorm en kleur. Zoveel verschillende bergen en vormen van natuur in één park en relatief dicht bij elkaar.

Hierna nog door naar Badwater Basin, de laagste plaats van Amerika. Dit is een uitgestrekte zoutvlakte waar het warm is, errug warm: 43 graden om 6 uur ‘s avonds. Na een korte wandeltocht vonden we het genoeg geweest en gingen we op naar het hotel. We hebben een nette kamer met uitzicht op de zandduinen van de woestijn, mooi gezicht. Nog snel even een lekkere maaltijd naar binnen werken en dan nog even zwemmen! Het is nu namelijk nog 37 graden!!!

Morgen trekken we weer verder, we gaan ons geluk beproeven in Las Vegas! We logeren luxe in de fountain view room in the Bellagio!!! Oant moarn!

Archief