Back to Los Angeles

Gisteravond nog half ziek gaan slapen, lekker vroeg. Het was namelijk de bedoeling om vandaag een behoorlijk stuk te rijden, van de Grand Canyon naar Los Angeles, een afstand van meer dan 800 kilometer. Om 7 uur stonden we op en gelukkig voelden we ons weer kiplekker! De dag begon dus goed. Na een douche en het inpakken van de koffer ben ik toch maar even naar de lobby gelopen, bij daglicht was het niet eng :) . Snel de weblog geüpload en mijn moeder gerustgesteld met een telefoontje.

Hierna richting het dichtsbijzijnde viewing point om een aantal foto’s overnieuw te maken. Gisteren zijn we het geheugenkaartje verloren waar deze foto’s op stonden. We hadden zo’n vermoeden dat we deze op het parkeerterrein bij het uitzichtpunt verloren waren, na eerst de hele auto binnenstebuiten te hebben gekeerd… En de auto is na de afgelopen weken een enorme dikke bende geworden! Het was de afgelopen weken de enige constante factor en dus is deze een beetje de verlenging van onze koffer geworden. Wat zweeft er zoal in rond? Ja, wat eigenlijk niet… Wandelschoenen, sokken, volle waterflesjes, lege waterflesjes, blikjes Mountain Dew, blikjes Budweiser, een roze vest van mij, een blauw vest van Henderikus, navigatie, zakdoekjes, tig kaarten, tig boekjes van alle Nationale Parken, kassabonnetjes, plastic zakjes, camera, fototoestel, statief, …. en wat al meer. Ach, jullie snappen vast dat het een enorme bende is :) Zo af en toe houden we een grote schoonmaak, maar na een half uurtje is de chaos weer als vanouds.

Maar terug naar het geheugenkaartje. We gingen er dus na de grondige zoektocht in de auto vanuit dat het kaartje op het parkeerterrein moest liggen. En dan niet een klein parkeerterrein, nee echt een joekel van een parkeerterrein! Nou ja, toch maar gaan kijken op alle plaatsen waar we stilgestaan hadden… Op de plek die het meest waarschijnlijk was lag de kaart niet. Ach, de kans is wel erg klein dat we een kaartje van 2 bij 2 cm terugvinden op zo’n groot terrein. En als we m wel vinden is ie vast kapot gereden. Nog even verder kijken. En toen… ik kon mijn ogen niet geloven, daar lag ie, totaal onbeschadigd. Uren later nadat ie uit onze auto is gevallen lag ie nog braaf op ons te wachten!

Om ons geluk te vieren hebben we toch nog maar wat foto’s gemaakt bij dat grote kloofding. We waren er rond negen uur en we waren er met nog een handjevol mensen, heerlijk. Je hoort niks, alleen natuurgeluiden. En die geuren, heerlijke bosgeuren! Een foto laat ongeveer zien hoe het eruit ziet, maar als je daar dan zelf staat aan de rand en je zintuigen nemen alles in zich op…. wauw! Zo’n ervaring kun je niet vastleggen, die moet je brandmerken in je geheugen en nooit meer vergeten. Ik moet zeggen dat na al het moois tijdens onze vakantie mijn geheugen behoorlijk vol begint te raken. Gelukkig zijn we straks weer in Nederland, waar we weinig ruimte voor dergelijk geheugen nodig hebben :)

Na een gezond fruit ontbijtje zijn we rond tien uur gaan rijden. Er stond ons dus een behoorlijke afstand te wachten, ruim 800 kilometer met een rijtijd van 8 en een half uur. Een behoorlijke afstand, maar we voelden ons goed. Verder bestond de af te leggen weg bijna alleen maar uit snelweg en dan ook nog redelijk recht toe recht aan. Toen we highway 40 opdraaiden bij Williams vertelde Truus ons dat we 324 miles op deze weg af te leggen hadden, das nog eens een afstand tot de volgende afslag! Het was erg rustig op de weg en het reed lekker door. Toen we weer terug in California waren, reed het echter wel wat minder. Wat zijn de wegen hier toch slecht. Het schijnt behoorlijk slecht te gaan met deze staat en dat is zeker in het wegennet terug te zien.

Vlak voor Los Angeles hebben we een stop gemaakt bij de Olive Garden, ons favoriete restaurant in Amerika. We hebben hier weer heerlijk gegeten, echt zalig. Uiteindelijk waren we rond acht uur in ons hotel. De autorit is ons 100% meegevallen en we zijn blij dat we toch besloten hebben om door te rijden naar L.A. Dit geeft het grote voordeel dat we hier nu nog twee nachten hebben en morgen dus rustig aan kunnen doen en niet meer hoeven te rijden. We hebben trouwens besloten om NIET meer naar Jay Leno te gaan. Als we wel zouden gaan, moesten we er minimaal rond twee uur zijn en het duurt zeker wel tot een uur of zeven / acht. Dan zijn we zo’n beetje de halve dag kwijt. We gaan liever nog even rustig door Santa Monica en Hollywood lopen en wellicht nog even op strand liggen.

Morgen dus onze laatste hele dag hier in Amerika. We zijn hier pas twee en een halve week, maar we hebben het gevoel dat het zeker het dubbele is geweest. We zijn echter ook wel weer klaar om naar huis te gaan. We zijn het eten hier nu zo’n beetje wel zat en ons eigen bedje slaapt toch ook wel heel erg lekker. We hebben de afgelopen dagen heel wat bedden beslapen en dit slaapt niet altijd goed. En een goede nachtrust doet toch wel wonderen!

Tot slot nog even “ons nummer” van deze vakantie. We hebben deze erg vaak op de radio gehoord hier en heeft voor een extra geheugensteuntje gezorgd voor alle bijzondere ervaringen. Muziek en emotie zijn immers makkelijk te koppelen.

3 Reacties to “Back to Los Angeles”

  • Jeetje wat een mooie reis.
    Kan me voorstellen dat je dit nooit meer wil vergeten.
    Bekeek net de foto’s met de muziek op de achtergrond en ja gewoon kippenvel,
    wat een ervaring moet dit zijn.
    De twee weken zijn om gevlogen en jullie vakantie zit er bijna op.
    geniet nog maar even van de laatste dagen.
    En terug in nederland kun je natuurlijk altijd nog even heerlijk weg zwijmelen met de prachtige foto’s die jullie gemaakt hebben
    gr rennie

    ps weet je waar ik laatst aan moest denken toen ik in je blog las over het vliegen.
    over een mop die je altijd vertelde over lubbers en zijn horloge die gejat werd toen hij boven amsterdam vloog.
    moest weer heel erg lachen bij die gedachte.
    dus handen binnen boord houden als je terug vliegt naar amsterdam

  • Marjan:

    He A&H,
    Fantastisch man! Ik wil ook!!!!
    Als jullie terug zijn, zal ik de mooie verhalen en foto’s wel missen!
    Veel fun de volgende dagen en tot gauw.
    Groet
    Marjan

  • Jorien:

    Hahaha prachtig die zoektocht naar het geheugenkaartje. Zie het helemaal voor me. Wat kun je er dan op gebrand zijn dat ding terug te vinden hè. Maar ook nog gelukt, fantastisch. Nog veel plezier en alvast een goede terugvlucht.
    P.S. goed dat je je moeder telefonisch even gerustgesteld hebt :)

    Gr. Jorien

Laat een reactie achter

Archief