Posts Tagged ‘trail’

Bijzonder Bryce!

Phieuw, dat wandelen is toch best wel zwaar! Vandaag zijn we van Zion NP naar Bryce Canyon gereden, een ritje van 2 uur. Eerst hebben we eindelijk maar eens onze trouwpapieren op de post gedaan, dit was er steeds maar niet van gekomen. En dit was natuurlijk de reden van ons bezoek aan Amerika… nou ja, deels dan.

Het eerste deel van de rit richting Bryce reden we nog Zion heen (waar je wel met de auto mag rijden) en het uitzicht was geweldig. Zodra we buiten het park waren zag alles er meteen anders uit. De steile rotsen werden verruild met groene weiden met koeien en paarden. Halverwege de rit reden we nog door het Red Canyon park, waar de rotsen spectaculair rood en oranje waren. Verder namen deze rotsen al wat Bryce achtige vormen aan.

Rond een uur waren we in Bryce Canyon. We zijn naar het Sunset Point gereden waar een trail begint die we graag wilden lopen, of eigenlijk 3 trails. De Queens / Navajo combination trail bestaat namelijk uit de volgende drie trails: Queens Garden, Navajo Loop en de Rim Trail. In totaliteit is de trail rond de 5 kilometer, op zich geen afstand om van te schrikken. Tot we het traject zagen. Het pad liep enorm steil naar beneden wat als een waarschuwing diende. What comes down, must come up. Kortom: we moesten de afstand die we naar beneden liepen op een gegeven moment ook weer naar boven afleggen, geen fijn vooruitzicht. Wat wel een fijn vooruitzicht was, of eigenlijk meer een uitzicht, was wat we allemaal om ons heen zagen. Bryce was van boven af, vanaf Sunset Point, al prachtig, maar zo lopend tussen de hoodoos (zo noemt men de rotspunten die uitsteken) was het nog veel indrukwekkender en mooier. De temperatuur viel vandaag gelukkig wel mee, het was een graad of 25 en het waaide heerlijk in de canyon. Dit maakte de toch wel redelijk zware tocht een stuk aangenamer. De lucht was vandaag echt superblauw van kleur met af en toe een wolkje. Dit stak enorm af tegen de oranje rotsen, echt prachtig!

Waar we al bang voor waren, kwam inderdaad. Zo steil als het pad in het begin naar beneden liep, zo steil liep het tegen het eind ook weer omhoog. Dit zorgde er wederom voor dat mijn hoofd een behoorlijke kleur kreeg, zeg maar zo rood als een kreeft :) . Ik herkende mezelf ook wat meer qua conditie. Het gehijg en gepuf was heel herkenbaar van eerdere inspanningen, zoals vanouds dus! Tegen het einde van de trail was ik dan ook niet echt meer te genieten en moest ik regelmatig een stop inlassen. Waar schaduw was plofte Anneke neer :) . Ik begon mezelf al te verbazen deze vakantie met al mijn fanatieke sportieve gedrag. Vandaag kwam ik mezelf dus tegen het einde van de wandeling tegen… Maar ik was niet de enige. Henderikus kwam er achter dat zijn conditie ook nog wel wat te wensen overliet en hij heeft plechtig gezworen om na de vakantie weer fanatiek te gaan sporten. Ik heb echter gezworen om mijn abonnement op de sportschool op te zeggen na de vakantie, ik ben toch meer van de denksport!

Dachten we er eindelijk te zijn, moesten we nog meer dan een kilometer lopen! Was dat even een enorme teleurstelling… Gelukkig bleek het laatste stuk redelijk recht, dus dat viel weer mee. Na deze tocht waren we beide echt doodop en zijn we naar het hotel gegaan. Door naar de kamer en even heerlijk op bed liggen. Nog lekker even zwemmen en toen douchen. Na het douchen bleek dat Henderikus vanochtend wel weer heel eigenwijs was geweest door zich niet in te smeren met zonnebrand. Hij is nu uitgerust met een mooi rood hoofdje, vooral z’n neus is lekker rood haha.

Vanavond vroeg naar bed, want morgen hebben we een lange rit voor de boeg naar Monument Valley. Het is ongeveer vijf en een half uur rijden en halverwege maken we een stop in Page om de horseshoe bend en de Glen canyon dam te bezoeken. Het overnachten wordt morgen wel wat Spartaans, we slapen namelijk in een cabin. Eens kijken hoe dat bevalt…

Moegestreden vanuit Zion NP…

Moe, wat was ik moe! Vandaag zijn we aan de wandel gegaan in Zion National Park. Vanochtend rond negen uur opgestaan en na een sandwich bij de plaatselijke ontbijtboer zijn we met de shuttle bus naar Zion gegaan. Rond half elf waren we ter plaatse. In het park mogen geen auto’s rijden en daarom moet iedereen met de, overigens gratis, shuttle bus. Dit tot ongenoegen van Henderikus die niks op heeft met dit soort bussen (“vieze stinkende k*t bus, ik ga veel liever zelf met de auto” of een reactie in die trant).

We zijn eerst met de bus helemaal doorgegaan tot het eind van het park en hebben als opstarter the Riverside Walk gelopen. Deze trail loopt via een verhard pad langs de rivier en is zo’n 3,5 kilometer. Aansluitend op deze trail wilden we graag the Narrows lopen, een trail door de rivier heen. Helaas was het niet mogelijk om deze trail te lopen, dit omdat de rivier veel te wild was. En, zo bleek later, het water was ook vréselijk koud! We hebben namelijk nog even ouderwets ge-pootje-baaid (?). Zodra de eerste teen het water raakte, waren we al bijna onderkoeld. Henderikus sputterde dus ook nogal tegen toen ik ook nog een foto van hem wilde maken met de blote pootjes in het water :)

Na het pootje baaien nog even op het strandje gezeten in de zon om weer op temperatuur te komen en dat lukte snel. Het was vandaag weer rond de 30 graden, hoewel het vanochtend eerst nog wel een beetje fris was. Na onze verkleum en opwarmsessies was het tijd om weer in H zijn favoriete vervoersmiddel te stappen, de bus! Het was inmiddels één uur en de maagjes begonnen alweer om vulling te smeken. Lekker in een schommelstoel een pizza slice naar binnen gewerkt voor we aan ons volgende avontuur gingen beginnen. En dit bleek een avontuur!

Ons volgende doel was de Emerald Pool trail, een hike bestaande uit 3 verschillende trails: de Lower, Middle en Upper Emerald Pools. De wandeling naar de Lower Pool was nog prima te doen, een afstand van zo’n anderhalve kilometer. Hierna gingen we door richting de Middle, iets pittiger, maar ook te doen met een afstand van 2 kilometer vanaf de Lower Pool. Ach, laten we dan ook maar doorlopen naar de Upper Pool, we zijn nu toch bezig. Maar pfff…. liep dat even een stuk lastiger. Het pad liep steil omhoog en was eigenlijk geen pad te noemen, maar meer een aaneenschakeling van stenen en mul zand. Verder liepen we in de snikhete zon en was er amper schaduw te bekennen. Mijn hoofd nam binnen de korste keren de kleur aan van het nummer van Marco Borsato, rood! Het was een klim van zo’n anderhalve kilometer, maar dan wel een pittige anderhalve kilometer.

Eenmaal aangekomen bij de Upper Pool bleek het ook nog wel wat tegen te vallen… Wat niet tegenviel tijdens de hele hike was het uitzicht over het park. Zion is echt een heel mooi park met prachtige rotspartijen en veel groen. En ja, ik zeg het maar weer, het is compleet anders dan wat we al gezien hebben.

Na de wandeltocht naar de Upper Pool eerst uitgerust voor we aan de terugweg (konden) beginnen. Iemand attendeerde ons op een slang die zo’n halve meter van onze benen af tussen de stenen lag… brrr! Het was een kleine ratelslang, maar angstaanjagend genoeg!

Tijdens de helse afdaling naar beneden richting Middle Pool zagen we een ander pad richting de Zion Lodge, met daaronder de afstand van 0,8 miles, iets minder dan anderhalve kilometer. Het pad zag er een stuk beter uit dan het stuk dat we al gelopen hadden, dus zwichtten we voor deze route. We kwamen er echter snel achter dat de afstand een gevalletje “natte vinger werk” was, er kwam namelijk geen einde aan het pad. Na elke bocht kwam er weer een bocht, en weer een bocht en ga zo maar verder. En in plaats van naar beneden gingen we alleen maar hoger en hoger. Tot we uiteindelijk bij een punt kwamen waar het pad zo ontzettend steil naar beneden liep dat het amper te belopen was. En daar was dan eindelijk de Zion Lodge! Hallelujah, we made it!!! Na een halve liter drinken en een uitrustpartij in de schommelstoelen, waarbij we ons zelfs van de schoenen ontdeden, voelden we ons weer wat uitgeruster :)

Het was een prachtige tocht, dat wel, maar het was wel een hele lange tocht. We hebben alles bij elkaar meer dan tien kilometer gelopen en dat is voor mij toch best wel een prestatie! Na de “helse tocht” (volgens Henderikus dan) met de bus waren we rond half zes weer terug bij het hotel. Daar nog even lekker gezwommen, we waren ook wel aan wat afkoeling toe. In het zwembad troffen we een ouder NL echtpaar waar we nog even gezellig mee gekletst hebben.

Vanavond hebben we voor de afwisseling gegeten bij de Mexicaan, erg lekker. Nu nog even een wat drinken op onze patio en dan onder de wol. Morgen vertrekken we naar Bryce Canyon waar we logeren in hotel Ruby’s Inn. We gaan wederom aan de wandel, we zien wel hoe het staat met de spierpijn haha.

Archief